وقتی از جست و جو حرف می زدم توی این وبلاگ و غر گاهی، وقتی دلم ناخوشِ ندونستن و کافی نبودن و کامل نبودن بود، وقتی کلمات رو ردیف نمی کردم، بلکه می پیچیدم و شما نمی تونستین بخونین، وقتی هر وقت جز تاریکی نبود ته حلقم میومد پای غرقابی که توی بلاگ دارم، یعنی این جا فراموش کرده بودم که هر چیزی زمانی داره.

بهترین اتفاقی که میتونه بیفته وقتی نمی دونی خودت رو اینه که با افراد شکست خورده ای ملاقات کنی که تلاش می کنن شبیهت باشن، شرایط مشابهی رو دارن می گذرونن از سر یا حرفی که میزدی از دهنشون در میاد

مثل یه دانای کل، فراتر از خود اول شخصت قرار بگیری.